Een antwoord en mijn visie op de oproep van Kevin Breel

maandag 14 oktober 2013

Kevin zegt: "Word niet wie de wereld wil dat je bent!"

We kennen allemaal depressieve gevoelens, angst en eenzaamheid. Het zijn gevoelens waar we liever niet over praten. Kevin roept de wereld aan om dat juist wel te doen, het niet langer te ontkennen. Als we het allemaal meer zouden durven toegeven zou je je minder alleen hoeven voelen. Samen sta je sterk.

Maar wat we leren is dat 'sterk zijn' juist is dat je er niet over praat. Dat je je gevoelens bij je houdt, inhoudt, die laat je niet zien, die breng je niet de wereld in. Het is zwak, je wordt gezien als zwak als je gevoelens hebt van 'ik wil niet meer', 'ik heb er geen zin meer in', 'ik doe niet meer mee', 'ik stap eruit'.

Nu spreekt Kevin op allerlei gelegenheden en op scholen.
'Bringing warmth, humour and unparalleled honesty in to topics people tend not to talk about, Kevin has become an in demand speaker and performer at schools all over North America.
Combining comedy with an extremely honest and hopeful conversation about mental health, Kevin shares personal stories from the stage and opens up about issues that are affecting so many and yet being talked about by so few.
Currently, Kevin is on an international speaking tour in 2013-14.'

Het doet Kevin goed, het doet de jongeren goed, het doet de wereld goed!

(klik hier voor de oproep van Kevin op TEDx onder de titiel 'Confessions of a Depressed Comic')

Ik tel tot 10... ik kom!

Vroeger leerden we al verstoppertje spelen maar de bedoeling van het spel is wel dat je gevonden word. Als je iedereen hebt gevonden heb je gewonnen! Als je niet gevonden wordt is dat even heel leuk en spannend. Maar uiteindelijk ga je je alleen voelen daar in het verstophoekje.

Ik herken me in wat Kevin deelt met de wereld. Vanuit eigen ervaring en ook vanuit de ondersteuning die ik bied als ik mensen begeleid. Het kost veel meer moeite om gevoelens eronder te houden dan ze in de ogen te zien. Gevoelens willen gezien en gehoord worden, anders blijven ze om je heen hangen. Ze kloppen steeds weer aan de deur: 'Toe, zie me, hoor me, voel me'. Net als in het spelletje verstoppertje spelen, willen gevoelens uiteindelijk wél gevonden worden.

Doe normaal

Ja ik weet het... zo spelenderwijs met het leven omgaan, genieten van alledag is niet altijd gemakkelijk. Er gebeuren dingen in ons leven die ook pijn doen. We hebben allemaal te maken met gevoelens als verdriet, ziekte, pijn, verlies en rouw. Het is niet altijd eenvoudig en het voelt ook niet altijd welkom om heftige emoties te laten zien en horen. We leren ze ook te verstoppen.

Zo leren we gevoelens te vermijden en te ontkennen. We hebben onze maniertjes om niet helemaal te erkennen en te voelen wat we werkelijk voelen. Dat hebben we immers ons eigen gemaakt, we hebben geleerd sterk te zijn.

Daarnaast hebben we ook vaak gehoord ons te 'gedragen'. Hoe vaak ik niet om me heen hoor dat iemand 'normaal' moet doen... We leren van jongs af aan te leven naar de 'normen en waarden' van onze ouders en de omgeving en de cultuur waarin we opgroeien.

'Doe effe normaal' is meer wat we hebben gehoord dan 'wees jezelf'.

Een overtuiging die we dan verinnerlijken kan zijn: 'Dus als ik doe, wat jij wilt dat ik doe, dan ben ik normaal, dan pas ik erin, dan hoor ik erbij.' We hebben niet geleerd anders te mogen zijn, alleen te mogen staan in wat we voelen. Dat is ook nogal spannend, eng, dan word ik immers niet gesteund, niet gezien, niet gehoord, dan hoor ik er niet meer bij.

Als we tegen een kind zeggen 'doe normaal' wat zeggen we dan eigenlijk? Wat is normaal? Weet het kind wat 'normaal' is? We willen dat het kind doet wat wij als 'normaal doen' hebben geleerd vanuit vroeger en vanuit eigen ervaring in het leven.

Hoe gezond is het om zelf te willen ontdekken wie je bent?

Met verstoppertje spelen mag je tevoorschijn komen als ze je niet gevonden hebben. In het 'echte' leven mag dat ook! Maar in het 'echte' leven hebben we niet de spelregels van het spel 'verstoppertje spelen'. De grenzen en de afspraken zijn niet zo duidelijk. Er is niet iemand die eerst tot 10 telt. Er is niet een einde, dat bepaalt dat als iedereen gevonden is, het spel over is. Er is niet iemand die zegt, 'ik stop er mee hoor, ik kan je niet vinden, kom maar tevoorschijn'.

Spelletjes worden vaak gebruikt om spelenderwijs te leren en te groeien. Wat als we het leven meer gaan zien als een toneel waarop we een een spel spelen met elkaar? Opkomen en afgaan als spelers op het toneel. Om ons zelf te mogen laten zien en horen. Om te ontdekken wat we voelen en wie we zijn. 

Lijden is voelen wat je niet wilt voelen

Zoals Kevin zegt: 'We zijn mensen. En mensen voelen. En mensen ervaren problemen'. Daar is niemand anders in. Wel beleven we het leven en onze pijn allemaal op onze eigen manier en maar al te vaak durven we ons niet te openen in onze pijn.

Wie zijn we nog als we laten zien wat we werkelijk voelen? Horen we er dan nog bij? Zijn we dan nog normaal? Moeten we dan naar een therapeut, een psycholoog of psychiater? Worden we voor 'gek' uitgemaakt als we onze eigen weg gaan?

Het ontkennen, het vermijden van wat je werkelijk voelt, is veel pijnlijker dan voelen wat je voelt. Je wordt er ook nog eens doodmoe van, van het ontkennen en vermijden. Tot depressief aan toe. Het kan leiden tot gevoelens als 'ik wil niet meer' of 'ik stap eruit'. Als je eens goed kijkt en luistert naar die gevoelens, dan zit er een waarheid in als een koe!

Het klopt nl. ook: je wilt niet langer leven zoals je tot nu toe leefde, je wilt niet langer inhouden wat je werkelijk voelde en voelt. Want al dat inhouden en aanpassen aan wat de omgeving van je verwacht, dat is wat zo depressief maakt. Het is de beschermlaag die je hebt opgebouwd en die gevoeld wil worden, die wil ontspannen.

Lang genoeg verstopt,
lang genoeg de levendigheid ingehouden.
Blijf niet langer in het verstophoekje zitten,
wachten tot je gevonden gaat worden,
wachten tot de ander zegt 'kom maar tevoorschijn'.

Ben je het zat? Zoek mensen bij wie je vanzelf tevoorschijn mag komen. Gewoon omdat je mag voelen wat je voelt.

Wie niet weg is, is gezien

Wat ben ik zelf ook blij als er iemand is die me hoort, die me ziet als ik me verward of verdrietig voel. Iemand die het niet probeert op te lossen. Iemand die gewoon kan luisteren en me bevestigt in wat ik voel. Iemand die niemand de schuld geeft. Iemand die ook zelf gevoelig durft te zijn. Iemand die niet bang is om zich verantwoordelijk te voelen voor wat ik voel. Iemand die erop vertrouwt dat ik mijn eigen verdriet kan voelen én dragen.

Bij zo iemand durf ik mezelf te voelen, durf ik mezelf te laten zien, door zo iemand kan ik me getroost voelen. Juist omdat die persoon niet weg gaat, niet helpt, niet stuurt naar hoe ik me zou moeten voelen. Wel door er gewoon te zijn.

Ik schrik ervan hoeveel depressieve gevoelens er leven onder jonge kinderen en jong volwassenen, ik schrik als ik hoor dat een puber in zijn of haar hoofd bezig is met zelfmoord.
Het doet me pijn als ik mijn eigen onvermogen voel.
Het doet me verdriet als ik het onvermogen om me heen zie in 'hoe er mee om te gaan'.
Ik voel het tot in mijn organen als ik hoor hoe een kind wordt toegeschreeuwd vanuit het eigen onvermogen met woorden waaruit blijkt dat hij of zij niet deugt volgens de norm.

Daarom een uitnodiging aan allen die niet willen worden wat de wereld van hen verwacht,
niet langer willen ontkennen
maar het ook eng vinden om zich te laten horen en zien.

Verstop je niet,
ik zie je,
voel je welkom.

Ik tel niet tot 10
Ik ga niet weg.
Kom maar tevoorschijn,
vanzelf!

 

 

Als we ons alleen mogen voelen,
voelen we ons minder eenzaam.
Voelen we meer samen!

 

 

 

 

 

terug naar overzicht