‘Er is eigenlijk zo weinig tijd voor een praatje’.

vrijdag 26 oktober 2018

‘Er is eigenlijk zo weinig tijd voor een praatje’. Het is een veelgehoorde klacht van professionals in de zorg, dat ze zo weinig tijd hebben voor een praatje met hun cliënten.En omgekeerd? Hoewel we daar minder over horen en lezen in de media, is het ook de klacht van veel clienten van datzelfde systeem. Niet zo raar dat we ze minder horen, ze zijn immers wel afhankelijk van dat systeem. 

Wij bij Permacultuur Meppel horen zo ook wel eens wat, van mensen die uit eigen ervaring hun zorg en kwetsbaarheid uitspreken over hoe het in de samenleving, in de zorg, in het systeem gaat. Horen we het juist omdat we geen deel uitmaken van dat systeem?

Iedereen is van waarde

Gemeenschapszin, erbij horen, deel uitmaken van ... het zijn ingrediënten en effecten die bij Permacultuur Meppel centraal staan. Bij ons geen afstand maar gelijkheid en nabijheid. Sinds we Permaculuur Meppel zijn gestart ontmoeten we allerlei mensen. Met allerlei achtergronden en culturen, met een drukke baan, een uitkering, hoog opgeleid, mensen met een zorgindicatie, alle leeftijden etc. Bij ons doet dat er allemaal niet zo toe. Wat er toe doet is wie je bent en dát je er bent. Je bent van waarde. We gaan heel gelijkwaardig met elkaar om. We hebben ruimte voor elkaar. Iedereen is welkom. En als we ontdekken dat er toch een oordeeltje in ons verschijnt dan bevragen we onszelf daarop.

Het is ons inziens juist daarom dat mensen zich durven te openen in hun ervaringen. Het is volgens mij ook waarom mensen die te maken hebben met zorgbegeleiding, zo graag op de tuin komen, meewerken en zo blij zijn met de ontmoeting met anderen. En natuurlijk ook omdat er bij ons geen regeltjes gelden! We zijn blij met de openheid want we willen het samen met de samenleving doen en doen waar behoefte aan is.

We doen gewoon het goede

En dat willen we graag blijven doen. Uiteindelijk is het wat iedereen graag doet, het goede doen. En ja, het is fijn als je feedback krijgt wat dat bevestigt. Zoals één van de mensen zegt die we regelmatig op de tuin zien en te maken heeft met indicaties, uitkering, zorg, hij zegt: 'Dít is pas sociaal!'. Of de vrouw met een drukke baan, gezin en ook nog een eigen permacutuurtuin: 'Het is echt heel erg leuk met elkaar zo'n tuin te runnen en al die contacten met mensen in de buurt te hebben. We leren samen.' We zijn dan ook heel dankbaar voor de aanjaagsubsidie die we ontvingen van de gemeente Meppel waarmee we dit alles hebben kunnen neerzetten!

Kunnen we elkaar nog gewoon zien en ontvangen?

Ik maak het veel mee, ik word in allerlei situaties in vertrouwen genomen. Daar voel ik me best dankbaar voor. De maatschappij is te ver doorgeschoten in de verhouding professional-client. Ik zie mensen zoeken of worstelen in verhoudingen, in nabijheid versus afstand. De klacht 'te weinig tijd voor een praatje' van de professional heeft veelal te maken met de tijdsdruk binnen het zorgsysteem en geld wat ertussen staat.

Wij doen het anders
Ik hoef het systeem niet te veranderen. Ook met Permacultuur Meppel hebben we niet die behoefte. Willen dus ook geen dagbesteding of participatieplek volgens de wet en het systeem zijn. Ik zie juist dat we, om wie we zijn en wat we doen, geen onderdeel kúnnen uitmaken van dat systeem. Het kan ons ook simpelweg niet kwijt in hun hokjes en regeltjes, kan wat wij doen dus ook niet waarderen, op echte waarde schatten of belonen.

Ja ik weet, ik kan eigenzinnig en stellig zijn, maar zo zie ik het: 'Het syteem van onze welzijnsstaat' is ingericht op diagnoses, op mensen als probleem en op beperkingen benaderen, ze in hokjes plaatsen en daar vervolgens een zorgbudget aanhangen om ze te gaan verzorgen volgens de regels van de wet en het budget. Dat zorgt sowieso voor beoordelen, oordelen en ongelijkheid of tenminste voor een ongelijkwaardige verhouding. Éen die openheid in de weg staat.

Ik kan me boos maken, nee het maakt me verdrietig hoeveel stigma er heerst. Ook over mensen met een zgn. beperking of met een bijstandsuitkering. Alsof ze niet in beweging willen komen. Alsof ze niets kunnen. Alsof ze aan het handje moeten worden genomen! Geef mensen de ruimte, zie ze echt, dan zie je ook het talent en de beweging! Helaas zie ik juist vaak de beweging naar weer terugtrekken en inhouden door hoe ze door het systeem worden benaderd en ‘behandeld’. Zo jammer en niet effectief en waardig.

Kunnen we elkaar nog gewoon zien en ontvangen? Met aandacht voor het verhaal achter de mens? Ja ook met aandacht voor 'Dit ervaar ik nu'. Ontmoetingen waarin je voelt: 'Dit is mijn leven' en: 'Ik leef!'. En uh.. laten we wel zijn.. we hebben allemaal een verhaal....

Met de samenleving ervaren, leren, experimenteren, ontdekken

Samen met de samenleving leren we bij Permacultuur Meppel, ontdekken we en worden ons bewust van wat werkt. Ook welke grondhouding daarin belangrijk is en hoe belangrijk delen is. Sterker nog, hoe eigen geven en delen ons is, het is onze natuur. Er heerst gelijkwaardigheid, er zijn geen hokjes en er is geen geld wat ertussen staat. Het creëert opening. En in de openheid en gelijkwaardigheid komt er zoveel moois tevoorschijn!! Wat een levenservaring, wat een wijsheid. En ook een enorm talent! 

Op de tuin en in het voedselbos in aanleg, zorgen we letterlijk voor de bodem onder ons en ook in ons zelf. We geven ook onszelf weer of meer bodem. Mensen durven zichzelf te laten spiegelen in en door de natuur, en als het ergens raakt bij jezelf dan onderzoek je wat wordt getriggerd. Juist daar waar het gaat wringen, ongemakkelijk voelt en dan toch de intentie hebben in contact en communicatie te blijven. Willen we sociaal met elkaar omgaan in de maatschappij dan is dat wat m.i. nog veel meer aandacht verdient. We kunnen elkaar meer recht doen in gelijkwaardig zijn. In wezen zijn we gelijk.

Het gaat er niet om dat wij alles goed doen of de oplossing hebben of moeten vinden. We observeren, wat zien we in de samenleving? Waar draait het systeem dol, waar ligt de behoefte en sluit het systeem niet aan? Een kritische blik en zelfreflectie is nodig maar dat geldt of zou moeten gelden voor iedereen die met mensen werkt!

Wij willen inspireren, ook buiten de groep, inzichten krijgen, ontdekken en delen hoe het ook of anders kan. Een pas op de plaats maken en middels een labaratorium, een oefenwerkplaats, samen ervaringen opdoen. Samen ontdekken, vooral bewustworden!

Eigenlijk beoefenen we met elkaar bij Permacultuur Meppel ook Presence (Present of Aanwezig zijn). Nabij zijn, zonder dat we daarvoor een cursus geven of volgen. Bewustwording begint bij zijn waar je bent, aansluiten en met aandacht. Met een open houding en ondertussen jezelf blijven ervaren. De combi van Permacultuur, de natuur als spiegel, het buiten zijn, het samenwerken zoals we dat in Meppel doen, biedt daar vruchtbare grond voor.

Meer weten, horen, leren, ervaren, een praatje...

We zijn nieuwsgierig en hebben interesse naar jou, jullie, naar meer ervaringen. Wil je die met ons delen? Dat kan hier met een reactie of kom eens langs op de tuin in Meppel. We vertellen, horen en delen graag. Ook willen we blijven leren met elkaar. Welkom voor een praatje! Je kunt me ook bellen om eens te sparren of voor een afspraak: 06-20663097.

terug naar overzicht